۱۳ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «نیایش» ثبت شده است

اللهم اشبع کل جائع

خدایا می دونم که تو می دونی

می نویسم تا خودم یادم نره

دعایی که توی این ماه رمضان بعضی از اوقات از ته دل می خوندمش بخشی از یکی از دعاهای معروف بود:

اللهم اشبع کل جائع

به قول حجت الاسلام محمدرضا زائری عزیز (نقل به مضمون)، تمام گرسنگان جهان.

کسایی که روزانه فقط یک وعده غذا می خورند.

خدایا یادم نبر که گاهی وقت ها بغض ها و .... چه کمکی بهم می کردن، کارکردی که برای اولین بار از .... کشف کردم و مطمئن هستم اگر نبود لطف تو و این شرایط سخت نمی تونستم این رو بفهمم، خصوصا توی اون چهارشنبه خیلی سخت، زیر اون منبع آب.

خداوندا خیر بده به ابوالفضلِ عزیز که بلند شد جلوی اون مقام ارشد و بخاطرمن، بخاطر اون چهارشنبه سخت،اون مطلب رو به اون طرف گفت، توی تقویم جیبیم دیده بود که جلوی اون روز نوشته بودم: سخت ترین روز.

۲۱ مرداد ۹۲ ، ۰۹:۴۲ ۰ نظر
احمد احمدی

بِخِدْمَتِک مَوْصُولَةً

یارَبِّ یارَبِّ یا رَبِّ، اَسْئَلُک بِحَقِّک وَقُدْسِک، وَاَعْظَمِ صِفاتِک وَاَسْمآئِک، اَنْ تَجْعَلَ اَوْقاتى‏ مِنَ‏ اللَّیلِ وَالنَّهارِ بِذِکرِک

مَعْمُورَةً، وَبِخِدْمَتِک مَوْصُولَةً، وَاَعْمالى‏ عِنْدَک‏ مَقْبُولَةً، حَتّى‏ تَکونَ اَعْمالى‏ وَاَوْرادى‏ کلُّها وِرْداً واحِداً، وَحالى‏ فى‏ خِدْمَتِک

سَرْمَداً، یا سَیدى‏ یا مَنْ عَلَیهِ مُعَوَّلى‏، یا مَنْ اِلَیهِ شَکوْتُ اَحْوالى

۲۹ دی ۹۱ ، ۱۰:۲۴ ۰ نظر
احمد احمدی

دعای عرفه

اَللَّهُمَّ اجْعَلْنى‏ اَخْشاک کانّى‏ اَراک...

اى مهربانترین مهربانان درود فرست بر محمد و آل محمد آن آقایان فرخنده و از تو اى خدا درخواست کنم حاجتم را که اگر آنرا به من‏ عطا کنى دیگر هرچه را از من دریغ کنى زیانم نزند و اگر آنرا از من دریغ دارى دیگر سودم ندهد هرچه‏ به من عطا کنى و آن این است که از تو خواهم مرا از آتش دوزخ آزاد گردانى

اِلهى‏ اَنَا الْفَقیرُ فى‏ غِناىَ، فَکیفَ لا اَکونُ فَقیراً فى‏ فَقْرى‏، اِلهى‏ اَنَا الْجاهِلُ فى‏ عِلْمى‏، فَکیفَ لا اَکونُ جَهُولاً فى‏ جَهْلى

یا چگونه‏ ناامید گردم در صورتى‏که تو نسبت به من مهربانى هم اکنون به درگاه تو توسل جویم بوسیله آن نیازى که به‏درگاهت دارم و چگونه توسل جویم بوسیله فقرى که محال است پیرامون تو راه یابد یا چگونه از حال خویش به‏درگاهت شکوه کنم با اینکه حال‏ من بر تو پنهان نیست یا چگونه با زبان (قال) ترجمه حال خود کنم در صورتى‏که آنهم از پیش تو بُرُوز کرده به نزد خودت یا چگونه آرزوهایم به نومیدى گراید با اینکه به آستان تو وارد شده یا چگونه احوالم را نیکو نکنى‏ با اینکه احوال من به تو قائم است خدایا چه اندازه به من لطف دارى با این نادانى عظیم من و چقدر به من مهر دارى‏ با این کردار زشت من خدایا چقدر تو به من نزدیکى و در مقابل چقدر من از تو دورم و با اینهمه که تو نسبت به من مهربانى‏ پس آن چیست که مرا از تو محجوب دارد

خدایا آن‏طورى که من از روى اختلاف آثار و تغییر و تحول اطوار بدست آورده‏ام مقصود تو از من آنست که خود را در هرچیزى (جداگانه) به من بشناسانى تا من‏ در هیچ چیزى نسبت به تو جاهل نباشم خدایا هر اندازه پستى من زبانم را لال مى‏کند کرم تو آنرا گویا مى‏کند و هراندازه‏ اوصاف من مرا مأیوس مى‏کند نعمتهاى تو به طمعم اندازد خدایا آنکس که کارهاى خوبش کار بد باشد پس چگونه کار بدش بد نباشد و آنکس که حقیقت‏گویى‏هایش ادعایى بیش نباشد پس چگونه‏ ادعاهایش ادعا نباشد

خدایا تو مى‏دانى که اگر چه طاعت تو در من بصورت کارى مثبت ادامه ندارد ولى‏ دوستى و تصمیم بر انجام آن در من ادامه دارد.

متن و ترجمه دعای عرفه از نرم افزار المبین گرفته شده است.

۰۴ آبان ۹۱ ، ۱۲:۰۳ ۰ نظر
احمد احمدی

هم راز

یه جایی توی زیارت جامعه کبیره این طور اومده:

برئت الى الله‏ عزوجل من اعدائکم ومن الجبت والطاغوت، والشیاطین‏ وحزبهم الظالمین لکم والجاحدین‏ لحقکم، والمارقین من ولایتکم، والغاصبین لارثکم، والشاکین فیکم، والمنحرفین عنکم، ومن کل ولیجه دونکم.

ولیجه یه چیزی شبیه هم راز معنی میده.

برئت الى الله‏ عزوجل .... من کل ولیجه دونکم

۱۳ مهر ۹۱ ، ۱۴:۵۲ ۰ نظر
احمد احمدی

سپاس

سپاس خداوندی که ما را جز به خویشتن نیازمند نکرد.

[مراد از خویشتن حضرت حق است]

بخشی از نیایش اول صحیفه سحادیه


۰۳ مهر ۹۱ ، ۱۴:۴۹ ۰ نظر
احمد احمدی

خدمت و عزیمت

یا رَبِّ یا رَبِّ یا رَبِّ، قَوِّ عَلى‏ خِدْمَتِک جَوارِحى‏، وَاشْدُدْ عَلَى الْعَزیمَةِ جَوانِحى‏


۱۸ شهریور ۹۱ ، ۱۴:۴۲ ۰ نظر
احمد احمدی

وداع با ماه مبارک رمضان

بخش هایی از دعای چهل پنجم صحیفه سجادیه،نیایش امام سجاد (ع) در وداع با ماه مبارک رمضان:

1.بارخدایا! ای آنکه از کس پاداش نمی خواهی،

2.و ای که از بخشش، پشیمان نمیگردی،

3.و ای آن که به بنده ات (بیش از کردار وی می بخشی و ) برابر نمی دهی،

6.هر کس تو را سپاس گوید می پذیری با آنکه خود سپاس را بدو الهام کرده ای،

7.و به هر کس تو را بستاید، پاداش می دهی با آنکه خود ستایشت را بدو آموخته ای؛

9.با کسی که با تو سرکشی ورزیده است، با بردباری روبه رو می گردی و به کسی که (باگناه) آهنگ ستم با خویش کرده است، مهلت می دهی؛ با آنان درنگ می ورزی تا با درنگ کردنت به سوی تو بازگردند و درکیفرشان شتاب نمیکنی تا توبه کنند برای آنکه هلاک شونده آنان، با تو هلاک نشود و بدبخت ایشان با نعمت تو، بدتخت نگردد مگر پس از هشدار بسیار و پس ز آنکه حجتهای پیاپی را بر وی تمام کرده باشی( و این همه) از سرِ بزرگواریِ تو و گذشتی است که می کنی، ای بزرگوار و بهره ای از مهر توست، ای بردبار!

10. تویی که دری به عفو خویش بر بندگانت گشوده ای و آن را توبه نامیده ای و از وحی خویش، راهنمایی بر این در، گمارده ای تا گمراه نگردند و فرموده ای _خجسته بادا نام تو_ که: «به سوی خداوند توبه ای راستین کنید، امید است که پروردگارتان گناهانتان را فروپوشد و شما را در بهشتهایی درآورد که از بن آنها جویبارها روان است...

17. اگر آفریده ای، آفریدۀ دیگری همچون خود را، همان گونه راهنمایی می کرد که تو بندگانت را از سوی خود راهنمایی کرده ای، همگان او را به احسان می ستودند و به نعمت دادن موصوف می کرددند و به هر زبانی به ستایشش برمی خاستند، پس سپاس تو را، تا آنجا که راهی به سپاسِ تو، می توان یافت و تا لفظی  برای سپاس برجاست برای آنکه با آن تو را سپاس گویند یا معنایی که به سپاس تو بازگردد.

19. ما را به دینی که خود آن را برگزیده ای و به آیینی که خویش آن را پسندیده ای و به راهت که خود هموار ساخته ای، راهنمایی کردی و ما را در تقرب به درگاهت و رسیدن به کرامتت، بینش بخشیدی.

20. بارخدایا! تو ماه رمضان را از ناب ترین آن وظایف و ویژه ترین آن واحبات قرار دادی، ماهی که آن را در میان دیگر ماهها، ویژه گرداندی و از میان همۀ زمانها و روزگاران، برگزیدی و آن را بر همۀ اوقاتِ سال، برتری دادی زیرا در آن قرآن و نور را فروفرستادی و ایمان را در آن دو چندان کردی  و روزه را در آن واجب گرداندی و (مردم) را برای شب زنده داری، برانگیختی و در آن، شب قدر را بزرگ داشتی که بهتر از هزار ماه است.

22. این ماه، در میان ما، پسندیده زیست و چون همدمی نیکو، با ما همراهی کرد و برترین سودهای جهان را به ما ارزانی داشت؛ سپس چون زمانش سرآمد و مدّتش تمام و شمار روزهایش کامل گشت، از ما جدا شد.

23. اکنون ما با آن چون کسی که جدایی از او بر ما سخت است، وداع می کنیم و روگرداندش ما را اندوهگین و بیمناک کرده است و بر ما است که پیمان استوار و حرمتِ محفوظ و حق اداشدنی آن را، پاس داریم، بدرود! ای ماه بزرگ خداوند و ای عید دوستان او!

24. بدرود! ای گرامی ترین اوقاتِ همراه و ای در میان روزها و ساعت ها، بهترین ماه!

25. بدرود! ای ماهی که در تو رسیدن به آرزوها نزدیک (و در دسترس) و کارها( ی نیک)در تو گسترده (و فراوان) است.

29. بدرود! ای یاوری که ما را در برابر شیطان، یاری کردی و ای همراهی که راههای نکویی را برای ما هموار ساختی.

30. بدرود! بَسا کسا که در تو، از سوی خدا، آزاد شد و چه نیک بخت بود آن که برای تو، حرمتت را پاس داشت.

31. بدرود! بسا گناهان را که از میان بردی و بَسا عیبهای گوناگون را که پوشاندی!

32. بدرود! که برای بزهکاران چه طولانی بودی و در دل مؤمنان، چه با شوکت!

36. بدرود! ای که با خجستگی ها بر ما وارد شدی و آلودگی خطاها را از (جان) ما فروشستی.

38. بدرود! ای که پیش از آمدن تو، می خواهیمت و پیش از رفتنت، برای تو اندوهگین می شویم.

39. بدرود! بسا بدی ها که به خاطر تو، از ما دور شد و چه نیکی ها که به سبب تو، ما را سرشار کرد.

40. بدرودِ تو و بدرودِ شب قدر که از هزار ماه بهتر است.

41. بدرود! ای که دیروز چه بسیار به تو آزمند بودیم و فردا چه بسیار مشتاق تو خواهیم بود.

42. بدرودِ تو و بدرودِ فضیلت تو که از آن محروم گشتیم و خجستگی ها و برکات گذشتۀ تو که از دست ما رفت.

43. بارخدایا! ما اهل این ماهیم که با آن به ما شرف بخشیده ای و با احسان خویش، توفیق (بهره وری از) آن را به ما ارزانی داشتی، در حالی که نگون بختان از ارزشِ وقت آن غفلت کردند و به دلیل شقاوت خود، از فضیلت آن محروم شدند.

44. تو صاحب آن شناختی که از این ماه برای ما گزیده ای یا به آداب آن، هدایتمان کرده ای و به توفیق توست که ما به روزه و شب زنده داری در آن _هرچند با کوتاهی_ برخاستیم و اندکی از بسیاری را به جا آوردیم.

45. بارخدایا! با اقرار به بدی خویش و اعتراف به سهل انگاری، تو را سپاس می گوییم و برای تو، در دلهایمان، پشیمانی ژرف و بر زبانهایمان، پوزش راستین داریم. پس به ما، با آنکه در این ماه، کوتاهی داشته ایم، پاداشی ارزانی دار که با آن به فضیلتِ دلخواه، دست یابیم و اندوخته های گوناگونی را که آزمندِِ آنیم، به عوض بستانیم.

46. و پوزش ما را در کوتاهی که در ادای حق تو کرده ایم، بپذیر و عمر اکنون ما را به ماه رمضان آینده که در پیش داریم برسان و چون رساندی، ما را در دستیازی به عبادتی که شایستۀ توست، یاری کن و بر قیام به طاعتی که درخور این ماه باشد، موفّق بدار و از کردار شایسته به اندازه ای جاری ساز که با آن به ادای حق تو در این دو ماه از ماههای مدتِ عمر، برسیم. (منظور ماه رمضان هرسال و ماه رمضان سال بعد است)

47. بارخدایا! در این ماه، به هرگناه کوچک و بزرگ که نزدیک یا آلوده شدیم یا خطایی که عمداً یا از روی فراموشی، به جا آوردیم و در آن به خویش ستم کردیم، یا پردۀ حرمت کسی را دریدیم، بر محمّد و خاندان او، درود فرست و ما را به پوشش(آمرزش) خود، فراپوش و با گذشتِ خود از ما درگذر.... و با بخشش ات که کاهش نمی پذیرد، به کاری برگمار که موجبِ ریزش گناهانمان شود و کفّارۀ کارهایی از ما شود که نمی پسندی.

50. بارخدایا! چونان کسی که حق این ماه را به شایستگی گزارده و حرمت آن را بسزا نگه داشته و به حدود و احکامش چنان که باید، عمل کرده و از گناه در آن به درستی پرهیخته یا چنان به تو تقرّب یافته که موجب خشنودی تو شده و رحمت تو را به خود معطوف داشته است؛ به ما نیز از بی نیازی خویش،مانند آن، ببخش و چندین باربر آن از فضل خود عطا کن زیرا فصل تو، فروکش نمی کند و گنجینه های (کَرَمِ) تو کاستی نمی پذیرد،بلکه سرریز می کند و کانهای احسان تو پایان نمی پذیرد و عطای تو، عطایی گواراست.

51. بارخدایا! بر محمّد و خاندان او درود فرست و برای ما همچندِ پاداش کسانی را ارزانی دار که این ماه را روزه گرفته یا برای تو تا رستخیز در آن عبادت کرده اند.

55. بارخدایا! از پدران و مادران و همکیشان ما، همگی، از گذشتگان و آیندگان تا روز رسبخیز، درگذر.

56. بارخدایا! بر محمّد پیامبر ما و خاندان او درود فرست، همان گونه کر بر فرشتگان مقرّبت فرستاده ای؛ و بر او و خاندانِ وی درود فرست چنان که بر پیامبران مرسل خود، فرستاده ای و بر او و بر خاندان او درود فرست چنان که بر بندگان شایسته ات فرستاده ای. و افزون تر از همۀ آنان ای پروردگار جهانیان، درودی فرست که برکات و خجستگی های آن به ما برسد و سود آن دست ما را بگیرد و به خاطر آن دعای ما مستجاب گردد که تو بزرگوارترین کسی هستی که بدو آرزومندند و بسنده ترین کسی که بر او توکّل می کنند و بخشنده ترین کسی که از فضل او درخواست دارند و تو بر هر کاری توانایی.
۱۲ شهریور ۹۱ ، ۱۴:۴۱ ۰ نظر
احمد احمدی

الهی نامه

«الهی، بسیار کسانی دعوی بندگی کرده اند و دم از ترک دنیا زده اند، تا دنیا بدیشان روی آورد، جز وی همه را پشت پا زده اند. این بنده در معرض امتحان در نیامده شرمسار است، به حق خودت «ثبت قلبی علی دینک!»

الهی، در راهم، اگر دوباره ام گویی «لم نجد له عزما» چه کنم؟(سوره طه(20) آیه115)

الهی، چون است که چشیده ها خاموش اند و نچشیده ها در خروش؟

الهی، حق محمد و آل محمد بر ما عظیم است؛ اللهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد!»

برگرفته از کتاب «الهی نامه» از استاد علامه حسن زاذه آملی.


۱۱ شهریور ۹۱ ، ۱۳:۲۸ ۰ نظر
احمد احمدی

نیایش پیامبرانه 2

 فَسَقَى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ إِنِّی لِمَا أَنْزَلْتَ إِلَی مِنْ خَیرٍ فَقِیرٌ(القصص/24)

موسی برای (گوسفندان) آن دو آب کشید؛ سپس رو به سایه آورد و عرض کرد: «پروردگارا! هر خیر و نیکی بر من فرستی، به آن نیازمندم!»

توضیح: متن و ترجمه قرآن کریم از نرم افزار المبین گرفته شده است.

۲۴ مرداد ۹۱ ، ۱۳:۲۶ ۰ نظر
احمد احمدی

نیایش پیامبرانه

 وَأَیوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِی الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ(الأنبیاء/83)


و ایوب را [یاد کن] هنگامی که پروردگارش را ندا داد که به من آسیب رسیده است و تویی مهربانترین مهربانان.

نیایش بسیار زیبایی است.

توضیح: متن و ترجمه قرآن از نرم افزار المبین گرفته شده است.

۱۶ مرداد ۹۱ ، ۱۳:۲۵ ۰ نظر
احمد احمدی