یه سوال!
چرا این قدر سینمای ما افتضاح هست؟ یا کمی مهربون تر بپرسم، چرا این قدر فیلم بد تو سینمای ما ساخته میشه؟

چند وقت پیش دربند پرویز شهبازی رو دیدم، که افتضاحی بود واسه خودش.
 تو ایام جشنواره سوتفاهم جناب معتمدی رو دیدم، فاجعه!
به وقت شام بد نبود، و دراکوب هم هعی! می تونست بهتر باشه.

چند روز پیش هفت ماهگی هاتف علیمردانی رو دیدم، فیلم که تموم میشه آدم از خودش می پرسه خب که چی مثلا؟
الان هم فیلم آزادی مشروط رو دیدم که باز هم داغون. من که سینما دان نیستم و چیزی از تدوین نمی دونم اصلا، تو تدوین فیلم ایراد می دیدم؛ کار به جایی رسید که پیش بینی می کردم الان دوربین کجا میره و الان بازیگر اولین کلمه جمله اش چه خواهد بود! قاتل ماجرا هم که براحتی قابل حدس بود (منظور از قابل حدس بودن این نیست که جواب معما رو راحت میشد پیدا کرد، اصلا معمایی نبود، و فقط چون منشی از صاحب کارش یه کم محلی دیده، وی را به قتل می رساند! در این حد واقعا! آخه اینا درباره ما و درباره آدما چی فکر کردن!) و شخصیت ها هم معلوم نبودن که چی به چی هستن! و اصلا افغانستانی بودن اون کارآموزه یعنی چه؟
یعنی واقعا این بزرگوران چند تا فیلم خوب ندیدن، که سعی کنن به معیارهای یه فیلم خوب اثرشون رو حتی نزدیک هم کنن!

چند روز پیش پل جاسوسان اسپیلبرگ رو دیدم؛ فیلم خوب بود، ولی چند تا رفتار کلیشه ای توش بود که از اسپیلبرگ بعید بودن! و بعد مقایسه می کنم با فیلم هایی که اخیرا از سینمای خودمون دیدم و به عبارت مهم «ما هیچ ما نگاه» می رسم!

بگذار تا وقتی دگر واقعا! بگذار