1. ای انکه یادت، آبروی یاداوران وسپاست، رستگاری سپاسمندان وفرمانبرداری از تو، رهایی فرمانبرداران است؛ بر محمد و خاندان وی، درود فرست و رلهای مار را از هر یادی به یاد خود و زبانمان را از هر سپاسی به سپاس خویش و انداممان را از هر فرمانبرداری، به فرمانبرداری از خود، مشغول دار!

2. پس اگر برای ما، آسودگی از کاری، مقدر فرموده ای، آن را آسایشی سالم قرار ده که پیامدی (گناه آلود) نداشته باشد و رنجی به ما نرسد؛ تا فرشتگانی که گناهان را می نویسند، با صفحه هایی خالی از گناه، از نزد ما برگردند و نگارندگانِ نیکی ها، ازنگارش نیکی های ما، شادمان باز آیند.

3. و هنگامی که روزهای زندگی مان به پایان آمد و رشتۀ عمرمان گسیخت و فراخوانِ تو - که پاسخ بدان ناگزیر است - در رسید؛ بر محمد و خاندان او، درود فرست و پایانِ آنچه را که نویسندگانِ کردارهای ما، برای ما برشمرده اند، توبه ای پذیرفته قرار ده آن گونه که پس از آن، ما را بر گناهی که کرده ایم و بزهی که انجام داده ایم، بازخواست نفرمایی.

4. و پرده ای را که بر (گناهان ما) افکنده ای، پیش چشم حاضران، کنار مزن! در روزی که اخبار (کردارهای) بندگانت را به آزمون می نهی،

5. که تو، به آن کس که تو را بخوانَد، مهربانی و به آن که تو را ندا کند، پاسخ می دهی.