اما بعد، گاه آدمی را شاد می کند دست یافتن بر آنچه از دست او رفتنی نبود(1)، و ناخشنودش می سازد از دست شدن آنچه او را به دست آمدنی نبود.

پس شاد باش بدانچه از آخرتت بدست آورده ای و اندوهناک باش برآنچه از دست داده ای. بدانچه از دنیا به دست آری فراوان شادمان مباش و بدانچه از دست داده ای ناشکیبا و نالان. تو را در بندِ آن باید که پس از مرگ شاید.

پی نوشت:

1)      آنچه به آدمی می رسد و یا بر آن دست نمی یابد، مقدّر است، و چنان خواهد شد. پس شادی بر دست یافتن و ناشادی به از دست شدن، سودی ندارد.

نامه 22 نهج البلاغه، ترجمه دکتر سید جعفر شهیدی