«و عمری که چون توشه پایان پذیرد، زندگانی به شمار نیاید و روزگاری که چون پیمودن راه به سرآید، دیر نپاید. آنچه را خدا بر شما واجب کرده مطلوب خود شمارید؛ و توفیق گزاردن حقی را که از شما خواسته، هم از او چشم دارید.....

در واگذاشتن آخرت و دوستی دنیا یکدلید، و هر یک از شما دین را بر سر زبان دارید. چنان از این کار خشنودید که کارگری کار خود را پایان آورده، و دوستی خداوند خویش را حاصل کرده.»

ترجمه بخش هایی از خطبه 113 نهج البلاغه، ترجمه دکتر سید جعفر شهیدی